Een paar dagen geleden had ik de gelegenheid om voor het eerst in mijn leven een Ethiopisch restaurant te bezoeken. Het restaurantbezoek was in het kader van mijn werk (we gingen met een groep van 22 mensen). Mijn collega had de reservatie vastgelegd en had eens goed nagevraagd of een vegetarische maaltijd mogelijk was. Blijkbaar stonden ze daar heel open over en lieten ze weten dat het geen enkel probleem was om de maaltijdsamenstelling aan te passen. Ondertussen was ik al behoorlijk nieuwsgierig geworden naar wat mij te wachten ging staan want op veel internationale blogs had ik al volop het lof van de Ethiopische keuken gelezen.
Ik wist op voorhand dat we geen bestek zouden krijgen maar het mandje met de opgerolde pannekoeken kwam toch als een verrassing. Gelukkig was er de serveerster die ons toonde hoe er gegeten diende te worden. Op ons tafeltje van vier werd er een groot bord geplaatst met daarop in 4 x 3 hoopjes eten waarvan 1 hoopje kekererwten in kurkuma, 1 hoopje spinazie met champignons en een hoopje met een soort rataouille. Daarop nam ze een kommetje met een verkruimelde witte kaas, die ze bij op het bord schepte en vervolgens dezelfde witte kaas maar gemengd met spinazie. En toen kwam de vraag naar de vegetariërs: speciaal voor ons kwam er nog een hoopje met wortels, witte kool en aardappeltjes bij, en nog eentje met rode biet en aardappels. Zelfs voor een veganist was er dus genoeg keuze.
Hoe dienden we nu te eten: wel je rolt je pannekoekje een beetje af, scheurt er een stukje af en met je stukje schep je je eten. Wel niet echt jouw eten, want blijkbaar is het de bedoeling dat je dat in de mond van je buur stopt. Iets wat door de serveerster gretig werd voorgedaan bij mijn overbuurmeisje. Dit ritueel lieten we zelf achterwege, gelukkig maar voor mij, want mijn buurmeisje was niet vegetarisch en helaas kwam de serveerster nog 2 gerechtjes met vlees op de schotel bijscheppen. Dit was echt het enige minpunt, het vlees raakte namelijk nogal wat van de andere vegetarische gerechtjes, maar zo'n schotel is zo groot en bevat zo veel eten, dat er meer dan genoeg overbleef waarvan ik wel rustig kon eten. Het eten met zo'n pannekoekje valt na een kleine oefening heel goed mee, maar wordt helaas na een tijdje wel een beetje eentonig. Je hebt immers steeds de lichtzure smaak van de pannekoek mee in je mond en na een tijdje wens je de gerechten zonder die pannekoeken te kunnen eten.
Maar toch, het was echt de moeite: heel lekker en een belevenis op zich.
Kobob bevindt zich in Brussel, rechtover De slegte.
http://www.kokob.be/
0 reacties:
Een reactie plaatsen